یادداشت اول ۱۰۶ | خورشید خورشیدها

خورشید خورشیدها

همه زیبایی‌ها از همت خورشید است. زمانی که زمین نفس می‌کشد، درختان شکوفه می‌دهند، گل‌ها رنگارنگ می‌شوند و هستی به جنبش و حرکت در می‌آید. زمین گرد این نگینِ انگشتروار از تمنای گشتن دست نمی‌شوید. کیست که اهل زندگی باشد و حیاتش را به خورشید مدیون نباشد؟ خورشید آن‌قدر برای اهالی زمین جذّاب و گیراست که حتی عدّه‌ای به غلط به پرستش آن افتادند و آن‌قدر  پرارزش است که قرآن به آن قسم یاد می‌کند «وَ الشَّمسِ وَ ضُحَاهَا»[1]!

مثل امام مثل خورشید است؛ همان خورشید فروزانی که هستی را پر نور می‌کند، حیات می‌بخشد، رشد و تعالی می‌دهد، ظلمت را می‌زداید، فضیلت را به ارمغان می‌آورد و گرمابخش دل‌های خداجوی می‌شود[2].

در بین ائمه، حضرت رضا علیهالسلام، شمسالشموس و خورشید خورشیدهاست.



[1] سوره شمس، آیه1

[2] امام رضا (علیه السلام) فرمود: «الامامُ کالشمسِ الطالعهِ المَجلَّلَهِ بنورها لِلعالَمِ»

اشتراک گذاری در کلوب اشتراک گذاری در فیس بوک اشتراک گذاری در تویتر اشتراک گذاری در افسران اشتراک گذاری در پلاس

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی