در محضر اهل‌بیت ۱۱۵ | بوی آمرزش

بوی آمرزش

تنها بی‌عرضه‌ترین آدم‌ها این توانایی را دارند که از رحمت خدا ناامید شوند. وگرنه، راه تا هفت‌آسمان باز باز است.

***

گلی در باغ خانه دیدم. آن‌قدر زیبا بود با خودم گفتم این را باید به مولایم برسانم. به خدمت امام صادق (سلام‌الله‌علیه) رسیدم. گل را تقدیم ایشان کردم. لبخندی زدند و گل را گرفتند. آن را بوییدند و بر چشمان مبارک خود نهادند و فرمودند: «کسی که گلی را برگیرد و آن را ببوید و بر چشمان خود بگذارد، آن‌گاه بگوید اللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مٌحَمَّدٍ

لَم تَقَع عَلَی الاَ رضِ حَتّی یُغفَرَ لَهُ[1]
آن گل بر زمین نهاده نمی‌شود، جز اینکه گناهانش بخشیده می‌شود.»



[1] بحارالانوار، ج 2، ص 347

اشتراک گذاری در کلوب اشتراک گذاری در فیس بوک اشتراک گذاری در تویتر اشتراک گذاری در افسران اشتراک گذاری در پلاس

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
کرامت