چراغ هدایت ۱۴۲ | فحش نده!

فحش نده!

امیرالمؤمنین سلام‌الله‌علیه از اینکه لشکریانش مانند لشکر معاویه به دشمن فحش می‌دادند دلگیر بودند. دوست نداشتند یارانشان بدزبان و ناسزاگو باشند. بهتر می‌دیدند واقعیت کارهای دشمنان بیان شود که چگونه راه ستم و دشمنی با حق را در پیش گرفته‌اند. با این کار، سخن درست‌تری گفته‌اند و دلیل محکم‌تری آورده‌اند. از یاران خواستند به جای دشنام دادن دعا کنند خونی ریخته نشود و با اصلاح کار، دشمنان از گمراهی بیرون بیایند و حق را بشناسند.[1] با فحش دادن و حرف زشت زدن چیزی درست نمی‌شود. چون مسلمان برای درست کردن زندگی می‌کند، نه خراب کردن!

وَلَا تَسُبُّوا الَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَیَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَیْرِ عِلْمٍ[2]
شما مؤمنان به آنان که غیر خدا را می خوانند، دشنام مدهید تا مبادا آن‌ها از روی دشمنی و نادانی خدا را دشنام گویند.



[1] نهج البلاغه، سید رضی، خطبه 206

[2] انعام، 108

اشتراک گذاری در کلوب اشتراک گذاری در فیس بوک اشتراک گذاری در تویتر اشتراک گذاری در افسران اشتراک گذاری در پلاس

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی